Щинчиэр щя щү ху, во зуә хуәчә чү Ўсылў чү җян Лассэ Хамрэ. Во гын та цун йигә гей Нуәуй вонҗан шон жыншы дә. Вомын лё лә лён гә щинчи зуәю, йү лә гә шыҗян чү зуәэ. Во до та нар йиху, вомын щян чу лә йидяр гашиш, жанху чун лә гә зо.

Та хын го, чо гцә йимиҗю. Туфа биҗё чон, ю гә “вўдянйэрн,” шыншон дә моэр е биҗё җун–цун йище җёдў каншонлэ җын дә щён Киф Эрбын. Зуәэ дә шыху вомын йүн “попперс.”

Лассэ, та бин бў тэ да, даншы фыйчон ху, суәйи ю дяр тун. Жын е хын җуон, зуәэ дә җир ю куэ ю хын. Во до щянзэ хэ бў җыдо во шы щихуан хэшы бў щихуан нагә ганҗүә, даншы во җыдо во цунлэ ду мыйю щёншу гуә йигә наёр дә гочо. Piacere e dolore.

Вомын зуә лә сансы цы э, шы лә хындуә дә бў йиён дә зышы. Щющи дә шыҗян шы чы лә йидяр Хибаня тапас е лё лә йихуэр тяр.

I’m at a crossroads, a paradox of feelings: fatigue and anticipation, naïvity and maturity, a craving for security and a hunger for thrills sauvage. Is this the uneasy transition between l’enfance and maturità?

“I’m a little too young to understand, but it’s a little too late to hold my hand.”